Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2011

“Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή...” (Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη)




Εδώ και μήνες η Ελλάδα είναι στο πραιτώριο. Χλευάζεται και κατασυκοφαντείται. Αναίσχυντοι αργυραμοιβοί την παίζουν στα ζάρια. Προσβάλλουν τους ανθρώπους της, αμφισβητούν την ιστορία της και τον πολιτισμό της. Όποια εφημερίδα και να ανοίξεις, μας έχουν κατατάξει στα «σκουπίδια». Μας θεωρούν ένα περιττό βάρος, από το οποίο όλοι θέλουν να απαλλαγούν, αλλά δεν ξέρουν ακόμα πώς. 
Ε, λοιπόν, η Ελλάδα δεν είναι για τα σκουπίδια! 
Δεν είμαστε οι Έλληνες διεφθαρμένοι και τεμπέληδες. Χαβαλέδες ήμασταν για πολύ καιρό. Βάλαμε τον αυτόματο πιλότο. Ένας φτωχός λαός, που γνώρισε την αφθονία και παρασύρθηκε γιατί νόμισε πως θα κρατήσει για πάντα. Πίστεψε και στα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» κάποιων αδίστακτων πολιτικάντηδων. 
Για την ακρίβεια ίσως στην Ελλάδα υπάρχουν λιγότεροι διεφθαρμένοι και τεμπέληδες απ’ ότι σε πολλές άλλες χώρες. Και τώρα ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Είναι μια δύσκολη ώρα, αλλά δεν ήρθε το τέλος. Όμως, ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα το 15% του πληθυσμού της δεν ζει με κουπόνια. Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα, κάθε ελληνόπουλο έχει δωρεάν πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο. Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα έχουμε ένα, έστω ημιτελές, αλλά έχουμε σύστημα υγείας. Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα έχουμε ένα κράτος που έχει μια μεγάλη περιουσία. Άλλα κράτη δεν έχουν τίποτα. Αυτήν βλέπουν και ξερογλύφονται. Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα οι γονείς βοηθάνε τα παιδιά τους και εκείνα τους γονείς τους. Ευτυχώς, η μικρή και φτωχή Ελλάδα δεν ήταν απούσα από καμιά μεγάλη μάχη για την ελευθερία. Και έδινε το είναι της, όταν οι άλλοι είχαν ήδη παραδώσει και την ψυχή και το πνεύμα. Ευτυχώς ακόμα, η Ελλάδα έχει μέλλον. Έβλεπα εκείνα τα κορίτσια της Εθνικής Ομάδος Πόλο, να ανεβαίνουν στον Όλυμπο, μες τη «φωλιά του Δράκου», και είπα , πως δεν χάθηκε η ελπίδα. Υπάρχει ακόμα το μέταλλο του νικητή. Η Ελλάδα έχει μέλλον, γιατί στη μακραίωνα ιστορία της κάθε μεγάλη ήττα και καταστροφή, αντί να την αφανίσει, την ανάσταινε!
Γιατί τα γράφω αυτά; Μου τηλεφώνησαν κάποιοι «φίλοι» απ’ το εξωτερικό και μας ….νεκρολογούσαν! Είναι απ’ τα κοράκια που έχουν στοιχηματίσει στην πτώχευσή μας και ανησυχούν μήπως και χάσουν τα λεφτά τους! Και βιάζονται! Τόσο πολύ θύμωσα που έκλεισα το τηλέφωνο. Ύστερα τους έστειλα το κείμενο που ακολουθεί…. 
«Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή. Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Εἶναι µικρὸς ὁ τόπος µας, ἀλλὰ ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ πράγµα ποὺ τὴ χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι µᾶς παραδόθηκε χωρὶς διακοπή. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν ἔπαψε ποτὲ της νὰ µιλιέται. Δέχτηκε τὶς ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό, ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει κανένα χάσµα.
Ἄλλο χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς παράδοσης εἶναι ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν ἀνθρωπιά, κανόνας της εἶναι ἡ δικαιοσύνη. Στὴν ἀρχαία τραγωδία, τὴν ὀργανωµένη µὲ τόση ἀκρίβεια, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ξεπερνᾶ τὸ µέτρο, πρέπει νὰ τιµωρηθεῖ ἀπὸ τὶς Ἐρινύες. Ὅσο γιὰ µένα συγκινοῦµαι παρατηρώντας πὼς ἡ συνείδηση τῆς δικαιοσύνης εἶχε τόσο πολὺ διαποτίσει τὴν ἑλληνικὴ ψυχή, ὥστε νὰ γίνει κανόνας τοῦ φυσικοῦ κόσµου. Καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς διδασκάλους µου, τῶν ἀρχῶν τοῦ περασµένου αἰώνα, γράφει: «… θὰ χαθοῦµε γιατί ἀδικήσαµε …». Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀγράµµατος. Εἶχε µάθει νὰ γράφει στὰ τριάντα πέντε χρόνια τῆς ἡλικίας του. Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα τῶν ἡµερῶν µας, ἡ προφορικὴ παράδοση πηγαίνει µακριὰ στὰ περασµένα ὅσο καὶ ἡ γραπτή. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ποίηση.
Εἶναι γιὰ µένα σηµαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Σουηδία θέλησε νὰ τιµήσει καὶ τούτη τὴν ποίηση καὶ ὅλη τὴν ποίηση γενικά, ἀκόµη καὶ ὅταν ἀναβρύζει ἀνάµεσα σ’ ἕνα λαὸ περιορισµένο. Γιατί πιστεύω πὼς τοῦτος ὁ σύγχρονος κόσµος ὅπου ζοῦµε, ὁ τυρρανισµένος ἀπὸ τὸ φόβο καὶ τὴν ἀνησυχία, τὴ χρειάζεται τὴν ποίηση. Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη ἀνάσα – καὶ τί θὰ γινόµασταν ἂν ἡ πνοή µας λιγόστευε; Εἶναι µία πράξη ἐµπιστοσύνης – κι ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει ἂν τὰ δεινά µας δὲν τὰ χρωστᾶµε στὴ στέρηση ἐµπιστοσύνης. 
Παρατήρησαν, τὸν περασµένο χρόνο γύρω ἀπὸ τοῦτο τὸ τραπέζι, τὴν πολὺ µεγάλη διαφορὰ ἀνάµεσα στὶς ἀνακαλύψεις τῆς σύγχρονης ἐπιστήµης καὶ στὴ λογοτεχνία. παρατήρησαν πὼς ἀνάµεσα σ’ ἕνα ἀρχαῖο ἑλληνικὸ δράµα καὶ ἕνα σηµερινό, ἡ διαφορὰ εἶναι λίγη. Ναί, ἡ συµπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου δὲ µοιάζει νὰ ἔχει ἀλλάξει βασικά. Καὶ πρέπει νὰ προσθέσω πὼς νιώθει πάντα τὴν ἀνάγκη ν’ ἀκούσει τούτη τὴν ἀνθρώπινη φωνὴ ποὺ ὀνοµάζουµε ποίηση. Αὐτὴ ἡ φωνὴ ποὺ κινδυνεύει νὰ σβήσει κάθε στιγµὴ ἀπὸ στέρηση ἀγάπης καὶ ὁλοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγηµένη, ξέρει ποὺ νὰ ’βρει καταφύγιο, ἀπαρνηµένη, ἔχει τὸ ἔνστικτο νὰ πάει νὰ ριζώσει στοὺς πιὸ ἀπροσδόκητους τόπους. Γι’ αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν µεγάλα καὶ µικρὰ µέρη τοῦ κόσµου. Τὸ βασίλειό της εἶναι στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς. Ἔχει τὴ χάρη ν’ ἀποφεύγει πάντα τὴ συνήθεια, αὐτὴ τὴ βιοµηχανία. 
Χρωστῶ τὴν εὐγνωµοσύνη µου στὴ Σουηδικὴ Ἀκαδηµία ποὺ ἔνιωσε αὐτὰ τὰ πράγµατα, ποὺ ἔνιωσε πὼς οἱ γλῶσσες, οἱ λεγόµενες περιορισµένης χρήσης, δὲν πρέπει νὰ καταντοῦν φράχτες ὅπου πνίγεται ὁ παλµὸς τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς, ποὺ ἔγινε ἕνας Ἄρειος Πάγος ἱκανός νὰ κρίνει µὲ ἀλήθεια ἐπίσηµη τὴν ἄδικη µοίρα τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ θυµηθῶ τὸν Σέλλεϋ, τὸν ἐµπνευστή, καθώς µᾶς λένε, τοῦ Ἀλφρέδου Νοµπέλ, αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ µπόρεσε νὰ ἐξαγοράσει τὴν ἀναπόφευκτη βία µὲ τὴ µεγαλοσύνη τῆς καρδιᾶς του.
Σ’ αὐτὸ τὸν κόσµο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας µας χρειάζεται ὅλους τούς ἄλλους. Πρέπει ν’ ἀναζητήσουµε τὸν ἄνθρωπο, ὅπου καὶ νὰ βρίσκεται. Ὅταν στὸ δρόµο τῆς Θήβας, ὁ Οἰδίπους συνάντησε τὴ Σφίγγα, κι αὐτὴ τοῦ ἔθεσε τὸ αἴνιγµά της, ἡ ἀπόκρισή του ἦταν: ὁ ἄνθρωπος. Τούτη ἡ ἁπλὴ λέξη χάλασε τὸ τέρας. Ἔχουµε πολλὰ τέρατα νὰ καταστρέψουµε. Ἂς συλλογιστοῦµε τὴν ἀπόκριση τοῦ Οἰδίποδα.».

Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την τελετή παραλαβής του Βραβείου Νομπέλ Λογοτεχνίας, 11 Δεκεμβρίου 1963.

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Η Κλεοπάτρα από την Αίγυπτο και τα παραδείσια κάλλη (+ 19 Οκτωβρίου)


Η Κλεοπάτρα από την Αίγυπτο 

και τα παραδείσια κάλλη

Οταν αυτοκράτορας στη Ρώμη ήταν ο Μαξιμιανός, μαρτύρησε στην Αίγυπτο γύρω στα 304 ο άγιος Ούαρος, νεαρός ακόμη αξιωματικός κάποιας ρωμαϊκής λεγεώνος. Ζηλωτής χριστιανός, συνελήφθη μέσα στις φυλακές πού πήγαινε κρυφά, για ν΄ ανακουφίζη και να δίνη θάρρος στους μάρτυρες. Ήρθε έτσι κι η δική του σειρά να χύση το αίμα του για την αγάπη του Χριστού. Στον τόπο του μαρτυρίου του βρέθηκε, σταλμένη από τη θεία πρόνοια, μια πολύ ευσεβής χριστιανή, η Κλεοπάτρα. Ήταν χήρα, αλλά πλουσιότατη κι είχε κοντά της τον μικρό μοναχογιό της. Η ευγενής κυρία παρακολούθησε με βαθύ πόνο τα σκληρά βασανιστήρια, πού έκαναν στον νέο για ν΄ αρνηθή την πίστι του. Όταν έμεινε πια άψυχο το μαρτυρικό σώμα, η Κλεοπάτρα έδωσε πολλά χρήματα στους δημίους και το πήρε. Με μεγάλη ευλάβεια το μετέφερε στο αρχοντικό της και το έθαψε.

Ύστερα από λίγα χρόνια, όταν βασίλεψε ο Μέγας Κωνσταντίνος και σταμάτησαν οι διωγμοί εναντίον των χριστιανών, η Κλεοπάτρα άφησε την Αίγυπτο για να γυρίση πίσω στην πατρίδα της, την Παλαιστίνη, και πήρε μαζί της το λείψανο του μάρτυρος, σαν πολύτιμο θησαυρό. Εκεί ξόδεψε ένα μεγάλο μέρος από την περιουσία της κι έκτισε μεγαλοπρεπέστατη εκκλησία στο όνομα του αγίου Ουάρου κι αφιέρωσε σ΄ αυτή το τίμιο λείψανο πού φύλαγε μέσα σε ολόχρυση λάρνακα.
Όταν ήταν πιά όλα έτοιμα, προσκάλεσε τον επίσκοπο και τους κληρικούς της επαρχίας για τα εγκαίνια. Ύστερα από τη Θεία Λειτουργία, φιλοξένησε όλους τους πιστούς και τους έστρωσε πλούσιο τραπέζι. Η χήρα, μαζί με τον νεαρό γιό της, περιποιήθηκαν με τα ίδια τους τα χέρια όλους τους προσκαλεσμένους, χωρίς να βάλουν ψωμί στο στόμα τους. Σαν νύχτωσε και το σπίτι άδειασε από τον κόσμο, τσακισμένος από την κούρασι ο νέος, πήγε στο δωμάτιο του να ξεκουραστή. Σε λίγο πήγε κι η μητέρα να του πάη φαγητό. Τον βρήκε όμως να καίγεται στον πυρετό! Ανήσυχη του έκανε τις περιποιήσεις πού ήξερε, ξεχνώντας την πείνα και την κούρασή της. Αλλ΄ όσο περνούσε η ώρα, ο πυρετός ανέβαινε και πριν προφτάση να έρθη ο γιατρός, ο νέος ξεψύχησε στην αγκαλιά της απαρηγόρητης μάνας. Αλλόφρονη εκείνη από την απροσδόκητη συμφορά, σήκωσε το νεκρό σώμα και το πήγε στην εκκλησία τού μάρτυρος. Το ακούμπησε πάνω στη Λάρνακα των λειψάνων και πέφτοντας στα γόνατα, ξέσπασε σε σπαρακτικό θρήνο. Με πονεμένα λόγια θύμιζε στον μάρτυρα, σαν να τον είχε ζωντανό μπροστά της, όσα είχε κάνει για χάρη του και απαιτούσε απ΄ αυτόν να κάνη ότι ο Ελισσαίος για τη Σωμανίτιδα, ν΄ αναστήση δηλαδή τον γιό της!
Ανάμεσα στα δάκρυα και στ΄ αναφυλλητά, συντριμμένη από τον πόνο και τον κόπο, αποκοιμήθηκε. Είδε τότε ένα θαυμάσιο όνειρο, πού παρηγόρησε τη μητρική καρδιά της.
Άνοιξε μπροστά στα μάτια της ο ουρανός, και μέσα από φως υπέρλαμπρο παρουσιάσθηκε ο μάρτυς του Χριστού, στεφανωμένος μ΄ ολόχρυσο στεφάνι! Κρατούσε από το χέρι, σαν φίλος τον φίλο του, τον γιό της χήρας, πού φορούσε κι αυτός ολάνθιστο στεφάνι στο όμορφο κεφάλι του.
— Μή με κατηγορής για αγνωμοσύνη, Κλεοπάτρα, της είπε ο μάρτυς με γλυκύτητα. Θυμάσαι πόσες φορές, γονατιστή μπροστά στα λείψανα μου, γύρευες χάριτες για το παιδί σου; Τί πιο μεγάλο χάρισμα μπορούσα να του ανταποδώσω από τούτη τη δόξα πού βλέπεις; Αν, ύστερα απ΄ αυτό, εξακολουθής να τον γυρεύης κοντά σου, είναι ελεύθερος να έρθη.
Και γυρίζοντας στον νέο, του έδειξε την πονεμένη μητέρα του.
— Φίλε μου, μπορείς να πας μαζί της.
Εκείνος όμως έπεσε στην αγκαλιά του μάρτυρος, σαν να μην ήθελε ποτέ να τον αποχωρισθή, και στρέφοντας στη μητέρα του ελαφρά το κεφάλι, της είπε:
— Επιμένεις λοιπόν να μου στερήσης αυτή την ευτυχία; Θέλεις ποτέ να με ξαναφέρης από τα αιώνια στα πρόσκαιρα κι από τη χαρά στη λύπη; Πάψε, μητέρα, να πενθής και ετοιμάσου να μας συναντήσης.
Βάλσαμο παρηγοριάς χύθηκε στην πληγωμένη καρδιά της χήρας, υστέρα από την οπτασία. Αφού έθαψε το παιδί της στην καινούργια εκκλησία, μοίρασε στους φτωχούς όλη την περιουσία της, φόρεσε ταπεινά ρούχα κι έμεινε εκεί κοντά στον τάφο του μάρτυρος και του παιδιού της. Επτά ολόκληρα χρόνια περιποιήθηκε τον ναό και πέθανε με φήμη αγίας.

Πηγή: Η φιλομάρτυς Κλεοπάτρα, Γεροντικόν
και http://vatopaidi.wordpress.com/

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Όπου υπάρχει Αγάπη, θα υπάρχει επίσης Πλούτος κι Ευτυχία!


Μιά "απάντηση" στη σημερινή "κρίση". Μιά κρίση περισσότερο Αξιών, παρά οικονομική. Διαβάστε το... Εμείς ποιόν άραγε θα διαλέγαμε; 

Όπου υπάρχει Αγάπη, θα υπάρχει επίσης Πλούτος κι Ευτυχία! 

 

Μια γυναίκα φρόντιζε τον κήπο του σπιτιού της
Όταν ξαφνικά βλέπει τρεις γέροντες
Φορτωμένους με τις εμπειρίες της ζωής
Να την πλησιάζουν στην είσοδο του σπιτιού .
Παρ' όλο που δεν τους γνώριζε, τους είπε:
Δεν σας γνωρίζω, όμως πρέπει να πεινάτε.
Περάστε, αν θέλετε, να φάτε κάτι.
Αυτοί την ρωτάνε:
Ο άντρας σου είναι στο σπίτι;
Όχι, δεν είναι εδώ, απάντησε εκείνη.
Τότε δεν μπορούμε να έρθουμε, της λένε οι γέροντες.
Όταν επιστρέφει ο σύζυγος, η γυναίκα του περιγράφει το περιστατικό.
Ας έρθουν τώρα που επέστρεψα!...
Η γυναίκα βγαίνει έξω να προσκαλέσει ξανά τους γέροντες στο τραπέζι
Μιας και ήταν ακόμη εκεί.
Δεν μπορούμε να έρθουμε όλοι μαζί, της λένε οι τρεις γέροντες.
Η γυναίκα, έκπληκτη, τους ρωτά γιατί!
Ο πρώτος, λοιπόν, από τους τρεις της εξηγεί ξεκινώντας να της συστήνεται:
Είμαι ο Πλούτος, της λέει.
Της συστήνει, μετά, τον δεύτερο που είναι η Ευτυχία.
Και, τέλος, τον τρίτο που είναι η Αγάπη.
Τώρα, της λένε, πήγαινε στον άντρα σου και διαλέξτε
Ποιος από τους τρεις μας θα έρθει να φάει μαζί σας.
Η γυναίκα επιστρέφει στο σπίτι και διηγείται στον άντρα της αυτά που της είπαν οι γέροντες.
Ο άντρας ενθουσιάζεται και λέει:
Τι τυχεροί που είμαστε!
Να έρθει ο Πλούτος!
Έτσι θα έχουμε όλα όσα επιθυμούμε!
Η σύζυγός του όμως δε συμφωνούσε:
Και γιατί να μην έχουμε τη χαρά της Ευτυχίας;
Η κόρη τους που άκουγε από μια γωνιά, τότε, τους λέει:
Δε θα'ταν καλύτερα να καλούσαμε την Αγάπη;
Το σπίτι μας θα είναι πάντα γεμάτο αγάπη!
Ας ακούσουμε αυτό που λέει η κόρη μας, λέει ο σύζυγος στη γυναίκα του.
Πήγαινε έξω και πες στην Αγάπη να περάσει στο σπιτικό μας.
Η γυναίκα βγαίνει έξω και ρωτά:
Ποιος από εσάς είναι η Αγάπη;
Ας έρθει να δειπνήσει μαζί μας.
Η Αγάπη τότε ξεκινά να προχωρά προς το σπίτι...
Και οι δύο άλλοι να την ακολουθούν!
Έκπληκτη η γυναίκα, ρωτά τον Πλούτο και την Ευτυχία:
Εγώ κάλεσα μόνο την Αγάπη.
Γιατί έρχεστε κι εσείς;!
Και απαντούν κι οι τρεις γέροντες μαζί:
Αν είχες καλέσει τον Πλούτο ή την Ευτυχία, οι άλλοι δύο θα έμεναν απ' έξω.
Τώρα όμως που κάλεσες την Αγάπη...
Όπου πάει η Αγάπη, πάμε κι εμείς μαζί της!
Δεν έχει σημασία πού!
Όπου υπάρχει Αγάπη, θα υπάρχει επίσης Πλούτος κι Ευτυχία!

Πηγή: http://lllazaros.blogspot.com/2011/10/blog-post_14.html

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

"Η ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΙΜΩΡΗΤΕΑ" (Β. Κόκκινου, π. Πορέδρου του Αρείου Πάγου).


ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΑΡΚΟΥΝ ΜΟΝΟ... 30 ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΩΞΗΣ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ...!!!

Όπως πάντα βαρυσήμαντο το άρθρο του Β. Κόκκινου π. Προέδρου του Αρείου Πάγου στην εφημερίδα "Αξία". Αφού περιγράφει και εξηγεί τις ευθύνες του Πρωθυπουργού γιά την οικονομική κρίση, με κομβικό σημείο ότι μας οδήγησε προμελετημένα στην μέγγενη του Δ.Ν.Τ., δεδομένου ότι... «εκτός των άλλων» αρνήθηκε και το δάνειο Πούτιν 20 δις ευρώ, με την αδιαμφισβήτητη νομική του κατάρτιση παραπέμπει σε διατάξεις του Ποινικού Κώδικα και άρθρων του... Συντάγματος πού στοιχειοθετούν το αδίκημα της Εξαπάτησης του Ελληνικού Λαού.
 
Για δε την παραπομπή του δεν απαιτείται τίποτα παραπάνω από 30 υπογραφές Βουλευτών πού μπορούν να ζητήσουν... την άσκηση... ποινικής δίωξης ...!!!
 
 

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

Η κάρτα που με φρίκαρε...

του Άρη Δαβαράκη, από το το protagon.gr
Την Τρίτη το ΒΗΜΑ κυκλοφόρησε με έναν τίτλο πρωτοσέλιδο που με μαγνήτισε : «Κάρτα Αγορών online με την Εφορία», έγραφε με μεγάλα γράμματα και μετά από μια εισαγωγή που την διάβασα με αυτή την γλυκιά μαζοχιστική αναστάτωση που σου προκαλεί η προαναγγελία μιας καταστροφής (που σε περιλαμβάνει κιόλας), μας παρέπεμπε μέσα, όπου σε μια ολόκληρη σελίδα απλωνότανε το εξαιρετικό, (και διακριτικότατο ομολογώ), ρεπορτάζ του Κ. Σιωμόπουλου. Αξίζει πραγματικά να το διαβάσετε και να σκεφτείτε καλά πριν αντιδράσετε έτσι, αλλοιώς ή αλλιώτικα – ή πριν το «προσπεράσετε» σαν κάτι «όχι ιδιαίτερα σημαντικό». Η «αναγγελία» αυτή που μεταφέρει μέσα σε εισαγωγικά τα λόγια του γοητευτικού και μελιστάλαχτου (ιδίως όταν μιλάει την Αμερικανοαγγλική διάλεκτο στα διεθνή κανάλια) Υπερυπουργού μας επί των οικονομικών («Σφάξε με Αγά μου ν΄αγιάσω» λέω από μέσα μου όταν τον χαζεύω, μου είναι βλέπετε και συμπαθής έτσι ευπρεπής που εμφανίζεται πάντα, και μ΄αυτό το πονηρό χαμογελάκι το υπόγειο), κρύβει, αδέλφια μου συνέλληνες, ένα μέλλον ανατρεπτικό για την καθημερινότητα μας - και ιδιαίτερα επικίνδυνο κατά την γνώμη μου.
Η Τρόικα και ο Υπουργός μας συναποφάσισαν φαίνεται να εκδώσουνε για τον καθένα από μας, άμεσα και άρον-άρον, μια κάρτα χρεωστική, συνδεδεμένη με τον λογαριασμό όπου θα κατατίθεται, υποχρεωτικά πια, ο μισθός ή η σύνταξή μας. Αυτή η καλή καρτούλα η πολύ προχώ, θα είναι φορτωμένη πληροφορίες και links : Εφορία, χρέη σε κάρτες, χρέη σε ταμεία, εισφορές, δάνεια, άλλες εκκρεμότητες, ιδιοκτησίες, άλλες πηγές εσόδων και ότι μπορείτε να φανταστείτε. Το κάνουνε λέει για να μας διευκολύνουνε «να μην μαζεύουμε» αποδείξεις, για οτιδήποτε αγοράζουμε, από το περίπτερο, το σούπερ-μάρκετ, τον «Καλογήρου» ή τα «Christofle” (ψωνίζω πολλά ασημικά γενικά εγώ - γι’ αυτό διάλεξα τα αγαπημένα μου ως παράδειγμα). Αν τα αγοράζουμε με αυτήν την καρτούλα του ΔΝΤ και του Παπακωνσταντέν, θα καταγράφονται αμέσως ηλεκτρονικά και δεν θα χρειάζεται να μαζεύουμε αποδείξεις. Τη δίνεις στον ταξιτζή, ο ταξιτζής δεν μπορεί να «κρύψει» τίποτα (με αποτέλεσμα να επέρχεται πια φορολογική δικαιοσύνη σε αυτόν τον τόπο) και ο φοροτεχνικός σου έχει μέσα στην κάρτα σου όλες τις ηλεκτρονικές αποδείξεις για έξοδα που δικαιολογούνται από τον νόμο.


Οι επιχειρήσεις, μικρές, μεγάλες, μικρομεσαίες, θα συναλλάσσονται με όλους μέσω αυτής της κάρτας. Φορτηγατζή πληρώνεις να μεταφέρεις εμπόρευμα, τόχεις εκεί καταγεγραμμένο, πάει και στην εφορία και στο ΙΚΑ και στο ΤΕΒΕ και όπου αλλού πρέπει να πάει. Πολύ ξεκούραστη λύση για τον πολίτη – τον πολίτη βέβαια που είναι οικονομικά χαλαρός, έχει καβάτζες, έχει εισοδήματα από διάφορες μεριές και ζει στον χαρούμενο και παραμυθένιο κόσμο των, (άντε να το κάνω πλουσιοπάροχο), 10% των πλουσίων Ελλήνων. Όλοι οι άλλοι, γκαρσόνια, ιδιωτικοί υπάλληλοι, δημόσιοι υπάλληλοι, υδραυλικοί, γραφιάδες (σαν και μένα), ραδιοφωνατζήδες του χιλιάρικου το μήνα (με 37 χρόνια καταγεγραμμένη καριέρα), καθαρίστριες, έμποροι, συνταξιούχοι, πωλητές στα φαστφουντάδικα κ.λ.π, κ.λ.π, θα ζούν το εξής δράμα : Θα μπαίνει στην εξαιρετική αυτή καρτούλα του ΔΝΤ ο μισθός τους, 800, 900, 1200, 2400 ευρώ) και αυτόματα το ηλεκτρονικό «δίχτυ ασφαλείας» θα εντοπίζει : Που χρωστάει αυτός; 120 τη δόση του για την VISA ή την MasterCard – τα ρουφάμε. 180 από την ρύθμιση στην εφορία; Πάνε κι’ αυτά. Και αν τα ποσά που χρωστάει είναι μεγάλα, καθότι στην «έξυπνη» (έτσι δε τις λένε;) αυτή κάρτα, θα είναι περασμένη βέβαια όλη η κινητή και ακίνητη περιουσία σου, τίποτα δεν μας εξασφαλίζει ότι αυτός ο κάποιος δεν θα ξυπνήσει μια μέρα με το πατρικό του στο χωριό ξεπουλημένο «αυτόματα» (για να μην τον κουράζουμε τον πελάτη) – και με κατασχεμένα όσα λεφτά προέκυψαν από την πώληση, εφ΄όσον βέβαια είναι λιγότερα από τα, «γενικά» χρέη του.



Αλλά αυτό που με τρόμαξε εμένα περισσότερο από όλα είναι η «εντός εισαγωγικών», δηλαδή κατά λέξη, δήλωση του Υπουργού την οποίαν κάνω copy-paste : «Είναι ένας τρόπος να εξοικειωθεί ο πολίτης με τη λογική της χρεωστικής κάρτας γιατί έτσι περνάμε όλο και περισσότερο στη μη χρήση μετρητών, που είναι απαραίτητο για το ελληνικό οικονομικό σύστημα». Δεν το είχα ξανακούσει αυτό από κανένα στόμα : oδεύουμε δηλαδή σε ένα απρόσωπο και απάνθρωπο ηλεκτρονικό σύστημα online σύνδεσης τραπεζών, επιχειρήσεων, Εφορίας, ασφαλιστικών ταμείων, με την καρτούλα του μισθωτού και του συνταξιούχου, όπου από τα 1000 ευρώ που θα εισπράττονται από την μόνιμή δουλειά του (αν έχει) την 1η κάθε μήνα, θα "αποσύρονται" ηλεκτρονικά «όσα χρωστάει» και θα απομένει ο άνθρωπος, πατέρας, οικογενειάρχης, ρέμπελος, δεν με νοιάζει τι, να επιζήσει με τα 125, τα 239 ή τα 374 που θα περισσέψουν , ΑΝ περισσέψουν, στην κάρτα του;



Η εξέλιξη είναι φρικιαστική και ξεπερνάει και τον Οργουελ και κάθε επιστημονική καντεμοφαντασία. Από πού αντλεί την εντολή αυτή η κυβέρνηση (δεν είναι ζήτημα κομματικό, όποια κυβέρνηση τύχαινε να είναι τώρα στην εξουσία τα ίδια θα έκανε), να μας φέρει τη ζωή μας πάνω κάτω και να πολλαπλασιάσει ιλιγγιωδώς τις όλο και αυξανόμενες ουρές στα συσσίτια των πεινασμένων, Ελλήνων ή ξένων, του Δήμου και της Εκκλησίας, που ταΐζουν πια, στην Ελλάδα ολόκληρη, πολλές χιλιάδες απελπισμένους; Ο τρόπος που ασκεί σήμερα την «Δημοκρατία» η εξουσία, δεν της δίνει το δικαίωμα να φέρει τον τίτλο, της «Δημοκρατικής Κυβέρνησης». Στα νιάτα μου θα την έλεγα κοινοβουλευτική, στυγνή όμως, Χούντα – χωρίς στρατιωτικούς. Στα 57 μου δεν την χαρακτηρίζω – γιατί όπως μου συμβαίνει συχνά – υπάρχουν πράγματα ή που έχω «παρανοήσει» ή τα έχω καταλάβει λάθος.



Η δήλωση πάντως του Υπουργού (την επαναλαμβάνω: «Είναι ένας τρόπος να εξοικειωθεί ο πολίτης με τη λογική της χρεωστικής κάρτας γιατί έτσι περνάμε όλο και περισσότερο στη μη χρήση μετρητών, που είναι απαραίτητο για το ελληνικό οικονομικό σύστημα»), με τρομάζει πραγματικά. Μας ενημέρωσε κανείς προεκλογικά ότι «είναι απαραίτητο για το ελληνικό οικονομικό σύστημα» να μην χρησιμοποιούμε μετρητά και να είμαστε συνδεδεμένοι από παντού με μια πλαστική κάρτα; «Λεφτά υπάρχουνε» φωνάζανε οι σήμερα κρατούντες και όλα τα βλέπανε μια χαρά από την ασφάλεια της αντιπολίτευσης.



Ως εδώ: Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες, σαν χιονοστιβάδα, δεν προλαβαίνεις να τις παρακολουθήσεις. Και συγχωρέστε με για όσα δεν έχω καταλάβει καλά. Εδώ είμαστε για διευκρινίσεις και σχόλια.
 

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ γιά τίς μεταμοσχεύσεις



Τέκνα μου ν Κυρί γαπητά καί περιπόθητα.


Μέ τόν Νόμο 3984/27.6.2011 πού ψηφίσθη πό τήν Βουλή τν λλήνων ρυθμίζεται, μέ ρχές πού πάδουν στήν διοπροσωπεία το Γένους μας καί τήν ερότητα τς νθρώπινης ζως, τό πολυσήμαντο θέμα τς δωρες καί μεταμοσχεύσεως τν νθρωπίνων ργάνων. κκλησία τς λλάδος πέβαλε κατά τήν διαβούλευση το ερημένου Νόμου θέσεις ρθοδόξου κκλησιαστικς βιοηθικς ο ποες προδήλως περιφρονήθησαν καί πομένως διά τό μέγιστο ατό θέμα καθηκόντως φείλομε νά νημερώσωμε τούς πάντας καί νά καταδείξωμε ο εράρχαι τήν καταφαν διάστασι το ψηφισθέντος Νόμου μέ τήν νθρώπινη ντολογία, τήν ρθόδοξη θεολογία καί τήν θεόσδοτη νθρώπινη λευθερία. ν συνεχεί τ συμβολ τς ργασίας εδικν, τοι τν Πανοσιολ. ρχιμανδρίτου-ατρο Λουκ Τσιούτσικα, Αδεσιμολ. Πρωτοπρεβυτέρου Στεφάνου Στεφοπούλου καί Πανοσιολ. Μοναχο Δαμασκηνο γιορείτου παρατηρομεν τι:



«Α’. Θεολογία – νθρωπολογία




1. Κατ τ διδασκαλία τς κκλησίας νθρωπος κατ τν φύση το εναι σύνθετο, μεικτό, ν. Πλάσθηκε κατ’ εκόνα κα μοίωσιν το Θεο κα ποτελεται π τν ψυχή, πο συνιστ τ πνευματικ μέρος το νθρώπου κα τν ντάσσει στν πνευματικ κόσμο, κα π τ σμα, μ τ ποο ντάσσεται στν λικό, ασθητ κόσμο. Εναι μείξη καὶ...
κράση πνεύματος κα λης, «σύνδεσμος τς ρατς κα οράτου φύσεως». Κα τ μν σμα εναι λικό, σύνθετο κα φθαρτό, δ ψυχ εναι «οσία ζσα, πλή, σώματος, σωματικος φθαλμος κατ’ οκείαν φύσιν όρατος, λογικ τ κα νοερά, σχημάτιστος… θάνατος» (γ. ωάννης Δαμασκηνός). πομένως ψυχ το νθρώπου δν εναι πλ βιολογικ νέργεια το σώματος, πως εναι τν ζώων, τ ποία γι τν λόγο ατ εναι θνητόψυχα, δν πιβιώνουν μετ τν σωματικ θάνατο, λλ εναι κτιστή, οσία θάνατη μ δική της νέργεια. θάνατος δν εναι παντελς ξαφάνιση το λου νθρώπου, λλα χωρισμς τς ψυχς π τ σμα, τ ποο στ συνέχεια, φθείρεται κα διαλύεται, ν ψυχ ξακολουθε ν πάρχει κα ν νεργε• «Οχ ψυχ στιν ποθνήσκουσα, λλ δι τν ταύτης ναχώρησιν ποθνήσκει τ σμα» (Μ. θανάσιος).



2. Σχετικ μ τν χρόνο τς νώσεως τς ψυχς κα το σώματος κκλησία δέχεται τι δημιουργονται συγχρόνως• «μα δ τ σμα κα ψυχ πέπλασται, ο τ μν πρτον, τ δ στερον» (γ. ωάννης Δαμασκηνός). Ατ σχύει κα γι τν πλάση κάθε νέου νθρώπου• τ σμα κα ψυχ συνυπάρχουν «ξ κρας συλλήψεως». Συνεπς τ μβρυο εναι πλήρης νθρωπος, κ ψυχς κα σώματος, κα πρν π τν σχηματισμ κα τ λειτουργία το γκεφάλου. Ατ καταδεικνύει τι, χι μόνο γκεφαλικς θάνατος λλα κα παντελς λλειψη το γκεφάλου δν συνεπάγονται τι ερισκόμενος στς καταστάσεις ατς νθρωπος παύει ν εναι μψυχο κα ζωνταν ν.



3. Σχετικ μ τ πο βρίσκεται κα πς νεργε ψυχ ο Πατέρες τς κκλησίας διδάσκουν τι ψυχ δν δρεύει σ συγκεκριμένο ργανο, λλ ερίσκεται σ λα τ σημεα το σώματος, ζωοποιοσα κα κινοσα τ μέλη. Κατ τν γιο Γρηγόριο Παλαμ ψυχ «συνέχουσα τ σμα, κα κτίσθη, πανταχο το σώματος στίν, οχ ς ν τόπω οδ’ ς περιεχομένη, λλ’ ς συνέχουσά τε κα περιέχουσα κα ζωοποιοσα τοτο, κατ’ εκόνα κα τούτ’ χουσα Θεο», κατ δ τν γιο ωάννη Δαμασκην «ργανικ κεχρημένη σώματι κα τούτ ζως αξήσεως τ κα ασθήσεως κα γεννήσεως παρεκτική».


4. Βιολογικ ζω χωρς τν παρξη τς ψυχς μέσα στ σμα δν νοεται. Στν περίπτωση ποκοπς, καταστροφς νεκρώσεως νς ζωτικο ργάνου, ποτε νθρωπος πιβιώνει μ ποστηρικτικς νέργειες, ξακολουθε ψυχ ν παραμένει συνδεδεμένη μ τ σμα κα ν νεργε σ λλα σωματικ ργανα. Στν κατάσταση το γκεφαλικο θανάτου ατρικ κατορθώνει μ τ βοήθεια τς τεχνολογίας ν διατηρε τ βιολογικ ζωή, φο πόλοιπος ργανισμός, πλν το γκεφάλου, λειτουργε. διατήρηση τς βιολογικς ζως προϋποθέτει τν παρξη τς ψυχς μέσα στ σμα κα δείχνει τι δν λύθηκε κόμη μεταξύ τους δεσμός, δν πισυνέβη δηλαδ ριστικς κα καθ’ λοκληρίαν θάνατος. Συνεπς διακοπ τς ποστηρικτικς λειτουργίας, κόμη κα μ τν συγκατάθεση το σθενος, πολ περισσότερο λήψη ργάνων γι μεταμόσχευση π τος «γκεφαλικ νεκρούς», ποτελον νεργητικ πρόκληση θανάτου, ποία κατ τν κανονικ παράδοση τς κκλησίας σοδυναμε μ φόνο, κα μάλιστα σθενος κα νυπερασπίστου νθρώπου κατ’ ναλογίαν πρς τν κτρωση τν μβρύων.



5. Εδικώτερα, κατ τν γιο Μάξιμο τν μολογητή, ψυχ φανερώνεται μ τ ν νεργε πάνω στ μέλη το σώματος, νάλογα μ τν δυνατότητα πο χουν. Κάθε σωματικ ργανο δέχεται κείνη τν ψυχικ νέργεια, τν ποία κ φύσεως χει τ δύναμη ν κφράσει. ταν δ κάποιο ργανο ποστε βλάβη, πλς παύει ν κφράζεται ντίστοιχη λειτουργία τς ψυχς. τσι, ταν στν γκεφαλικ θάνατο τ νευρικ σύστημα, σ ποικίλο βαθμό, δν λειτουργε, δν μπορομε βέβαια ν ντιληφθομε τς σκέψεις τ συναισθήματα, ατ μως δν ποκλείει τν παρξή τους στ χρο τς ψυχς. Τ περιεχόμενο τς συνείδησης παραμένει, στω κα ν πάρχει δυναμία ν κφρασθε. Στν «γκεφαλικ νεκρ» καταργεται μν προφορικς λόγος, χι μως νδιάθετος, οτε ο δηλοι λόγοι. Μ λλα λόγια, συνεχίζει ν «ργάζεται» νοερ του νέργεια.



6. Κατ τν γιο ωάννη Δαμασκην μέρος τς ψυχς, «τ καθαρώτατον», εναι νος, το ποίου μν οσία ερίσκεται στν σαρκικ καρδιά, χωρς ν περικλείεται π ατν σν σ γγεο, οτε πολ περισσότερο ν ταυτίζεται μ ατήν, λλ πλς τν χρησιμοποιε ς ργανο κα χημα, νέργειά του μως στν πεπτωκότα νθρωπο ερίσκεται στν γκέφαλο• στν κατ φύσιν νθρωπο πρέπει ν πανέλθει νέργεια το νο στν οσία της, στν καρδιά, στε ν παύσει διάχυση, ν νοποιηθε νθρωπος, γι ν μπορέσει ν νωθε μ τ Θεό.

7. Ατ πνευματικ καρδιά, « κρυπτός της καρδίας νθρωπος» (π. Πέτρος), εναι χρος στν ποο ναπτύσσεται λη πνευματικ ζω το νθρώπου, κε νοικε Χάρις το Θεο, δι ν τν καταστήσει «ναν το γίου Πνεύματος» (π. Παλος). κε οσιώνεται κα ποστασιοποιεται τ νθρώπινο πρόσωπο, τ ποο λοκληρώνεται, ταν νθρωπος φθάσει στ «καθ’ μοίωσιν». Εναι προφανές, τι σωτερικ ατ πνευματικ ζω το νθρωπίνου προσώπου, ζω συνειδητ κα χαρισματική, μπορε ν εναι νεξάρτητη π τν γκέφαλο κα τς λειτουργίες του.



8. πρς τος νθρώπους χριστιανικ γάπη εναι νιδιοτελής, συνειδητή, κα χει τν χαρακτήρα τς θυσίας. Δν κτιμται μ τν ντικειμενικ ξία το προσφερομένου μ τν ξία πο χει ατ γι τος ποδέκτες του, λλ μ τ πόσο στοιχίζει στν δότη προσφορά του, σύμφωνα κα μ σα διδάσκει Χριστς γι τ δίλεπτο τς χήρας, μ τ ἐὰν δηλαδ στερεται κανες κάτι πο το εναι χρήσιμο, ἐὰν θυσιάζει κάτι χρήσιμο ατός, γι ν φεληθε λλος. Ἐὰν μως «γκεφαλικ νεκρς» εναι νεκρός, προσφορ τν ποιωνδήποτε ργάνων του στερεται το χαρακτήρα τς γάπης, φ’ σον ατ δν το στοιχίζει τίποτε, γιατί προσφέρει χρηστα γι’ ατν ργανα, δν στερεται οτε θυσιάζει κάτι χρήσιμο γι τν αυτό του. Πρόκειται γι πράξη συμφεροντολογική, διοτελ κα γωιστική, διότι περιμένει κανες μοιβς κα νταπόδοση κ μέρους το Θεο, χωρς ν στερηθε ν θυσιάσει κάτι π τν αυτό του. ντίθετα ο ρετς τς θυσίας κα τς γάπης πρς τν πλησίον φαρμόζονται πόλυτα στν προσφορ ργάνων π ζντες δότες, ταν πρόκειται γι διπλ ργανα κα στούς πως καί στήν αμοδοσία. Προσφέρουν τότε θυσιάζοντες κα λαττούμενοι.



9. Δν πάρχει μέχρι σήμερα πόλυτη μοφωνία τν ατρν διεθνς γι τν «γκεφαλικ θάνατο». Πολλο ατρο χουν ναπτύξει γκυρη κα συγκροτημένη πιχειρηματολογία, περ το τι «γκεφαλικς θάνατος» δν συνιστ τν βιολογικ θάνατο. μπορε κανες ν ποκαταστήσει τ θέλημα το Θεο ν παρεμποδίσει τν θαυματουργικ πέμβαση τν γίων πρς πανόρθωση κα θεραπεία ποιασδήποτε σωματικς βλάβης, κόμη κα γκεφαλικς; Θ δεχθε κα θ νομιμοποιήσει κκλησία ναν διαφορετικ θάνατο π ατν πο διδάσκει π αἰῶνες, στηριζόμενη στν γία Γραφ κα στν Πατερικ Παράδοση, παρασυρόμενη π πισφαλες παραδοχς κα προσβάλλουσα τ «φοβερώτατον μυστήριον το θανάτου»; Θά κλείσωμε τά μάτια μας μπροστά στίς καταγεγραμμένες διεθνς νανήψεις θεωρουμένων ς γκεφαλικά νεκρν;



10. Χριστιανικ θική, δεχόμενη τν λήθεια τι κύριος τς ζως κα το θανάτου εναι μόνον Θεός, παινε κάθε ατρικ προσπάθεια, πρ τς θεραπείας τν πάσης φύσεως σθενειν• πιστεύουσα τι ζω εναι γαθ πέρτατης ξίας, περιμένει π τος ατρος ν ργάζωνται μέχρι τέλους πρς διάσωση τς ζως κάθε νθρώπου, στω κα νιάτως πάσχοντος κα ποφέροντος π τος πόνους, στω κα ἐὰν χουν νεκρωθε ζωτικά του ργανα, πως γκέφαλος. σθένεια κα πόνος παίζουν σπουδαο παιδαγωγικ κα σωτηριώδη ρόλο κα πρέπει ν ντιμετωπίζωνται μ πομον κα μπιστοσύνη στ θέλημα το Θεο.



11. ννοια τς «εκαζομένης συναινέσεως» το σθενος πού φευρίσκεται μέ τόν νέο νόμο καί εσάγεται κατά πρόδηλο παράβαση τν ρθρων 2 παραγρ. 1 καί 5 παραγρ. 1 το σχύοντος Συντάγματος τίθεται σέ σχύ πό 1/6/2013 καί ποτελε αθαίρετη κατάλυση τς λευθερίας το νθρωπίνου προσώπου. εκαζομένη συναίνεση βρίσκεται σέ πόλυτη ντίθεση μέ τήν δωρεά ργάνων ποία εναι ατόβουλη πράξη πού δέν εκάζεται πως δέν εκάζεται καί συναίνεση. εκαζομένη συναίνεση στιάζεται στόν λήπτη καί δικε τήν πράξη το δότη τόν ποο μεταμορφώνει πό πρόσωπο πού βίαστα δωρίζει σέ τομο πό τό ποο αθαίρετα φαιρομε καί δηγε σέ τραγική κκοσμίκευση πού θ διευκολύνη σέ περαιτέρω μφισβήτηση τν θικν φραγμν, σ σχετικοποίηση τν φθάρτων κα αωνίων ληθειν μ τν θεοποίηση τς πιστημονικς ρευνας κα σ ποκατάστα-ση τς ρθόδοξης π τν «μηχανιστικ νθρωπολογία».



Β’ ατρικς θέσεις



1. ννοια το γκεφαλικο θανάτου, ποία τ πρτον εσήχθη στν ατρικ ρολογία κα πρακτικ τ 1968 π τν πιτροπ το Harvard, (Χάρβαρντ) κα τ κριτήρια διαγνώσεώς του εναι μεταβαλλόμενα μ τάση περιορισμο τους. τσι ρχικ περιελάμβανε τν κατάπαυση τν λειτουργιν λου του νευρικο συστήματος, κεντρικο κα περιφερικο. Τ 1981 πιτροπ μπειρογνωμόνων του Προέδρου τν ΗΠΑ μ τν νιαο ρισμ το θανάτου περιόρισε τν ννοιά του στ μ ναστρέψιμη παύση λων τν λειτουργιν το γκεφάλου, ν π τ 1973 στ Μ. Βρετανία κα π τ 1985 στν λλάδα γίνονται ποδεκτ τ κριτήρια τς Minnesota (Μιννεσότα), μ τ ποία γκεφαλικς θάνατος περιορίζεται στ μ ναστρέψιμη βλάβη το γκεφαλικο στελέχους.



2. Ο λόγοι ντικαταστάσεως τν κλασικν κριτηρίων προσδιορισμο το θανάτου, πο σαν μ ναστρέψιμη διακοπ τς ναπνευστικς κα καρδιακς λειτουργίας, μ τ κριτήριο το γκεφαλικο θανάτου μολογεται περίφραστα π τν πιτροπ το Harvard πς ταν
α) τι ο γκεφαλικς νεκρο σθενες ποτελον «φορτίο» γι τος οκείους κα τ νοσοκομεα κα
β) τι ἐὰν ξακολουθοσαν ν σχύουν τ παλαι κριτήρια το ρισμο το θανάτου, θ ταν δύσκολη πόκτηση ργάνων γι μεταμοσχεύσεις γιατί τά ργανα εναι χρηστα μετά τήν παύση τς καρδιακς λειτουργίας το δότη.



3. ννοια κα τ κριτήρια το γκεφαλικο θανάτου ρίζονται αθαίρετα• αθαίρετη εναι πίσης κα διάγνωσή του, κα πολλς φορς πισφαλής, μ ποτέλεσμα περιπτώσεις σθενν πο χαρακτηρίστηκαν γκεφαλικς νεκρο ν ποδειχθε κ τν στέρων τι δν ταν τέτοιοι στν πραγματικότητα καί νά νανήψουν.



4. Σ γκεφαλικς νεκρος πιτελονται πολλς λειτουργίες, πως• α) καρδι πάλλει ατομάτως, β) ο πνεύμονες νταλλάσσουν τ ξυγόνο κα τ διοξείδιο το νθρακος, γ) συνήθως πάρχει παρκς γγειακς τόνος, δ) μερικς φορς χορηγούμενη τροφ πέπτεται π τ γαστρεντερικ σύστημα, ε) τ κύτταρα φομοιώνουν τς θρεπτικς οσίες, στ) τ αμα κυκλοφορε κα πομακρύνει τ μεταβολικ προϊόντα π τ κύτταρα, ζ) τ παρ ποτοξινώνει τ αμα, η) ο νεφρο διατηρον τ σοζύγιο τν γρν κα τν λεκτρολυτν, θ) τ νοσοποιητικ σύστημα καταπολεμε τς λοιμώξεις, ι) ρισμένοι νδοκρινες δένες ξακολουθον ν λειτουργον. λα ατ καθς κα περίπτωση τν μβρύων, στ ποα δν χει κόμη σχηματισθε γκέφαλος, δείχνουν, σαφς τι κα χωρς τν γκέφαλο τ σμα μπορε ν εναι ζωντανς βιολογικ ργανισμός.



5. συνείδηση (μ τν ατρικ ννοια) διακρίνεται στν γρήγορση κα στ περιεχόμενό της, λαττωμένη δ γρήγορση μποδίζει τν κτίμηση το περιεχομένου τς συνείδησης. πομένως στς περιπτώσεις γκεφαλικο θανάτου, στς ποες χει κατασταλε γρήγορση, δν μπορε ν λεχθε (τουλάχιστον πρς τ παρν) τίποτε γι τ περιεχόμενο τς συνείδησης. Τ ν θεωρονται δ νεκρο ατο πού ερίσκονται σ θεωρούμενη μόνιμη πώλεια τς συνείδησης, θ μποροσε ν δηγήσει στν φρικτ κατάσταση, τέτοιοι νθρωποι ν θάπτονται ν καίγονται, ν ναπνέουν μ τ δική τους ατόματη ναπνευστικ λειτουργία.
πομένως κα μ βάση τ σα προαναφέρθηκαν:
α) Διαπιστώνουμε τι «γκεφαλικς θάνατος» πού ρίζει νέος Νόμος ς θάνατο γιά τήν λήψι τν σωματικν ργάνων εναι μία κατάσταση ννοιολογικς κα διαγνωστικς ρευστή, λο δ κα περισσότερο μφισβητούμενη. Μλλον πρόκειται γι κλινικ κατασκεύασμα πο ξυπηρετε τν ποσυμφόρηση τν μονάδων ντατικς θεραπείας κα τν πόκτηση ργάνων γι μεταμόσχευση.
β) Κα ν κόμη μποροσε ν διαγνωσθε ναμφισβήτητα λοσχερς καταστροφ το γκεφάλου, ατ δν ταυτίζεται μ τν σωματικ θάνατο φο πάλλεται καρδιά.
γ) φ’ σον σωτερικ συνειδητ ζω κα τ πρόσωπο διατηρονται, πως ο Χριστιανο πιστεύουμε, κα μετ τ θάνατο το συνόλου σώματος, δν χουμε κανένα λόγο ν δεχθομε τι ατ παύουν ν πάρχουν π νεκρώσεως μόνο το γκεφάλου (γκεφαλικο θανάτου).
δ) πομένως π γκεφαλικο θανάτου δν τίθεται θέμα συνειδητς ζως κα προσώπου λλ τ μόνο θέμα εναι ἐὰν ξακολουθε ν πάρχει συνάφεια ψυχς κα σώματος ποία μως (διατήρηση τς συνάφειας) καταδεικνύεται π τ ζω το πολοίπου σώματος.
ε) Γενικς ς φιλόστοργος μητέρα κκλησία το Χριστο εναι πρ τν μεταμοσχεύσεων πως καί πέρ τς αμοδοσίας, μάλιστα στήν Μητροπολή μας λειτουργε τράπεζα αματος μέ 600 φιάλες αματος προσφερόμενο δωρεάν σέ χοντας σχετική νάγκη. πειδ μως θεωρομε τος ερισκομένους στν κατάσταση το «γκεφαλικο θανάτου» σθενες κα χι νεκρούς, σεβόμενοι πλήρως τν ερότητα, σως κα κρισιμότητα γι τ αώνιο μέλλον, τν τελευταίων στιγμν τς ντεθεν το τάφου ζως των, δν μπορομε ν συμφωνήσουμε μ τν π ατος φαίρεση πρς μεταμόσχευση τν ζωτικν τους ργάνων καθ’ ν στιγμήν πάλλεται καρδία των. μόνη θικ κα κοινωνικ διάβλητη περίπτωση δωρες ργάνων γι μεταμόσχευση εναι π γιες δότες μεταμόσχευση στν νς π τ διπλ ργανα, μυελο τν στέων προκειμένου δ περ σθενν τραυματιν δοτν μεταμόσχευση σων μπορον ν μεταμοσχευθον μετ τν μόνιμη παύση τς καρδιοαναπνευστικς λειτουργίας».
Συνεπς παράδεκτος νομοθετική πρωτοβουλία τς Κυβερνήσεως πού δέν λαμβάνει π’ ψιν ατς τά νωτέρω καί πού εσαγάγει τήν λειτουργία διωτικν συμφερόντων Κέντρων Μεταμοσχεύσεων, μέ ,τι διοτελές ατό συνεπάγεται μς ποχρεώνει νά προτρέψωμεν τό πλήρωμα τς τοπικς κκλησίας, πρός διασφάλισι τς ερότητος τς ζως του νά προβ στίς σχετικές δηλώσεις στά ρμόδια Κέντρα ξυπηρετήσεως Πολιτν (Κ.Ε.Π.) τι δέν συναινε διά τήν φαρμογή σ’ατό το σχετικο Νόμου.


Μέ λη μου τήν γάπη
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ
+ Πειραις ΣΕΡΑΦΕΙΜ